SIOSTRY ZAKONNE W PARAFII OD WRZEŚNIA
Jesienią tego roku rozpoczną w naszej parafii swoją posługę siostry zakonne. Jest to pochodzące z Włoch zgromadzenie o nazwie Córki Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Świątyni (DPMT – Daughters of Presentation of Mary in the Temple). Będą to pierwsze Siostry z tego zgromadzenia w Polsce. Dwie lub trzy siostry będą mieszkały w tej części probostwa, która jest nad Kancelarią i Wieczernikiem. Cały czas było tam puste miejsce przewidziane na mieszkanie dla Sióstr. Idea obecności Sióstr w parafii była pomysłem śp. ks. Władysława Nieszporka, który nie zdążył jej zrealizować. Teraz staje się faktem.
Siostry włączą się pracę duszpasterską w parafii oraz w posługę pielęgniarską w diecezjalnym domu dla księży emerytów. Jedna z sióstr jest Polką, pozostałe są Hinduskami i rozpoczęły już naukę języka.
Aktualnie mieszkanie dla Sióstr jest w trakcie remontu. Ocieplane są sufity, gipsowane ściany, nowe instalacje elektryczne i hydrauliczne, dwie nowe łazienki i kuchnia. Póki co jest to wykonywane na koszt parafii.
Jak to się stało? W maju tego roku ks. bp Adam Wodarczyk zapytał mnie w Kurii czy nie znam parafii, która mogłaby przyjąć Siostry. Ponieważ u mnie droga od pomysłu do decyzji jest krótka, godzinę później oglądaliśmy wraz trzema Siostrami miejsce w naszej parafii. Jedna Siostra była Hinduską, druga Włoszką i trzecia Polką. Siostry mają przylecieć do Polski na początku września i zamieszkać u nas.
Mam nadzieję, że obecność Sióstr w parafii, dzięki ich posłudze i modlitwie, będzie wartością dodaną dla parafii. Liczę na to, że Siostry zostaną życzliwie przyjęte przez parafię i mimo trudności językowych, które mogą mieć miejsce, uda nam się nawiązać dobry kontakt i owocnie współpracować.
Powinny tu znaleźć się zdjęcia i linki, ale niestety ich media są dość słabo rozwinięte.
Proboszcz ks. Jarosław Ogrodniczak
Więcej o Zgromadzeniu
Córki Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Świątyni (DPMT – Daughters of Presentation of Mary in the Temple)
HISTORIA
7 kwietnia 1833 roku nasze Zgromadzenie zostało założone przez Francescę Butti i Marię Rossi, dwie młode przyjaciółki żyjące w XIX wieku w Como we Włoszech. W wieku 17 lat, włączając się w parafialną działalność charytatywną, zostały poruszone miłosierną miłością Jezusa. Służyły ludziom wokół nich w ich walce o przetrwanie i wyrwanie się z rąk wyzyskiwaczy w kontekście rozwoju przemysłowego.
Bóg obdarzył je szczególną łaską bycia narzędziami troski i ochrony dla opuszczonych, wyzyskiwanych i sierot, aby ich wyzwolić i przywrócić im godność ludzką oraz chrześcijańską. Podjęły tę misję z wizją accipe (Księga Wyjścia 2, 9) oraz w duchu eccomi (Ewangelia wg św. Łukasza 1, 38). Żyły w obecności Boga, we wspólnocie i z pragnieniem osobistego uświęcenia. Kolejnym krokiem na tej drodze było pełnienie dzieł miłosierdzia i prowadzenie życia dążącego do doskonałości. Zmagania i trudności nie były dla nich przeszkodą w dążeniu do życia konsekrowanego, lecz okazją do oczyszczenia, by jeszcze ściślej zjednoczyć się z Bogiem. Pociągnij mnie za sobą! (Pieśń nad Pieśniami 1, 4) było ich nieustanną modlitwą, która uczyniła z nich aktywne kontemplatyczki. Ten werset biblijny wypisany jest na emblemacie Zgromadzenia.
Nazwa Zgromadzenia wywodzi się z obrazu Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Świątyni, który był wielką inspiracją dla pierwszych członkiń do poświęcenia się Bogu w świątyni.
Liczba pierwotnych wspólnot misyjnych we Włoszech maleje. Jednak włoskie siostry, będące pionierkami tej misji, rozszerzyły jej gałęzie na inne kraje, pielęgnując tego samego ducha Założycielek. Misja w Indiach, rozpoczęta w 1968 roku, prężnie się rozwija. W 1991 roku uzyskała status Regionu Indyjskiego. W 1996 roku została podzielona na Region św. Józefa i Region św. Marii. W 2011 roku Zgromadzenie podniosło do rangi Prowincji trzy jednostki pod Zarządem Generalnym: Prowincję Najświętszego Serca z siedzibą w Como we Włoszech, Prowincję św. Józefa w Telangana oraz Prowincję św. Marii w Kerala (obie w Indiach).
Prawdziwy duch dzieł misyjnych DPMT rozwinął swoje gałęzie w Dżibuti (1998–2014), Papui-Nowej Gwinei (2008), Tanzanii (2011), Kenii (2014), Indonezji (2018) oraz Ugandzie (2025), ożywiając charyzmat Założycielek. Od 2021 roku regiony misyjne w Kenii i Tanzanii znajdują się pod nadzorem przełożonej misyjnej. W tym samym czasie wspólnoty w Papui-Nowej Gwinei i Indonezji pozostają pod bezpośrednim nadzorem Zarządu Generalnego. Nowe obszary posługi są poszukiwane w prowincjach indyjskich, na misjach afrykańskich, w Papui-Nowej Gwinei i Indonezji. Jeśli taka będzie wola Boża, ta „Winnica Pańska” będzie nadal rozprzestrzeniać swoje gałęzie i przynosić trwałe owoce dla królestwa niebieskiego.
DUCHOWOŚĆ
Charyzmat, którym żyły założycielki i który nam przekazały, to zobowiązanie do miłowania Chrystusa niepodzielonym sercem i służenia Mu na peryferiach życia. Duch eccomi („Oto ja”) pobudza nas do pełnienia woli Bożej. Dzieła edukacyjne, zdrowotne, duszpasterskie i społeczne Zgromadzenia wyrażają ducha accipe („Przyjmij”) w służbie i podnoszeniu godności ludzi, by stawali się prawymi osobami. „Jako matki, w duchu accipe, jesteśmy powołane do przyjmowania i wychowywania młodych powierzonych nam przez samego Chrystusa” (art. nr 16). Mając na uwadze nasz charyzmat oraz ludzki i chrześcijański rozwój młodych, Siostry podejmują odpowiedzialność za prowadzenie młodzieży, kobiet i dzieci, pomagając im w rozeznawaniu i wspierając ich w stylu życia zgodnym z wolą Bożą. Tak jak Jezus przemierzał wioski i ulice, bezwarunkowo przygarniając ludzkość, tak też Siostry są posyłane, aby szukać zagubionych i znajdujących się na marginesie — do miejsc i krajów, w których ludzie pragną podnieść się z niewoli ubóstwa, ciemnoty, choroby i niesprawiedliwości społecznej, ze szczególnym uwzględnieniem wsparcia dla kobiet i dzieci. Dlatego duchem motywującym misję accipe Sióstr jest przyjmowanie każdej osoby jako powierzonej im przez Boga do „formacji serca” na wzór Chrystusa, w ich konkretnym kontekście misyjnym.
MISJA
W harmonii z misją Accipe i duchowością Eccomi, Siostry angażują się w posługę edukacyjną, społeczną, duszpasterską i leczniczą, dając świadectwo miłości Chrystusa.
1. Nasza misja rodzi się z miłości: do Boga i do drugiego człowieka
Od samego początku nasze Założycielki wskazywały nam jasną ścieżkę: edukacja to nie zawód, to akt miłości. Miłości, która naśladuje miłość Jezusa, który „nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć”. Z tego powodu zawsze przyjmowałyśmy każde dziecko jako cenny dar, jakby sam Jezus składał je w nasze ręce. Nasza praca nie miała i nadal nie ma innego celu niż chwała Boża, uświęcenie dusz i budowanie bliźnich. Każdy akt wychowawczy, nawet najprostszy, ma swój początek właśnie tutaj.
2. Wychowywać oznacza troszczyć się o całą osobę
Pierwsze młode dziewczęta, które przyjęłyśmy, były najbardziej bezbronne: sieroty, ubogie, bez środków do życia, często narażone na niebezpieczeństwa moralne i materialne. Dałyśmy im nie tylko dach nad głową, ale dom; nie tylko wykształcenie, ale godność; nie tylko ochronę, ale możliwą przyszłość. W ten sposób powstały nasze szkoły: jako miejsca, w których każda dziewczyna mogła poczuć się kochana, prowadzona, wspierana a przede wszystkim dostrzeżona w swojej godności dziecka Bożego.
3. Wychowanie religijne: serce naszej pracy
Od początku wierzyłyśmy, że najlepsza formacja wypływa ze spotkania wiedzy i wiary. Z tego powodu w codziennym życiu naszych wspólnot nigdy nie brakowało: przygotowania do sakramentów, codziennej modlitwy, udziału w życiu parafii oraz chwil refleksji i wzrostu duchowego. Wiara nie była „dodatkowym przedmiotem”: była siłą napędową, która czyniła wszystko inne możliwym.